Κυβέρνηση σε ρόλο παρατηρητή: όταν η ευθύνη γίνεται “μπαλάκι” μεταξύ υπουργών

Χρυσοχοΐδης και Φλωρίδης δείχνουν ο ένας τον άλλον για τα κενά ασφαλείας, αποκαλύπτοντας έναν επικίνδυνο αποσυντονισμό που μπορεί να πληρωθεί στην κάλπη.

Το χθεσινό αιματηρό περιστατικό με τον 89χρονο δράστη δεν ανέδειξε μόνο σοβαρά επιχειρησιακά κενά. Ανέδειξε, κυρίως, ένα βαθύτερο πρόβλημα: την πλήρη απουσία πολιτικής ευθύνης και τον εμφανή αποσυντονισμό στο εσωτερικό της κυβέρνησης.

Οι δηλώσεις των δύο αρμόδιων υπουργών ήταν αποκαλυπτικές — όχι για το τι θα αλλάξει, αλλά για το πώς κανείς δεν αισθάνεται πραγματικά υπεύθυνος.

Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, αντί να αναλάβει το βάρος που αναλογεί στην ΕΛ.ΑΣ., περιορίστηκε σε γενικές διαπιστώσεις περί «κενών ασφαλείας». Κενά, όμως, που δεν εμφανίστηκαν χθες. Κενά που ανήκουν στην ευθύνη της ίδιας της πολιτικής ηγεσίας που καλείται να τα προλάβει και να τα διορθώσει.

Από την άλλη, ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, βρέθηκε εμμέσως εκτεθειμένος, καθώς τα δικαστικά κτίρια και οι διαδικασίες ασφάλειας υπάγονται στη δική του αρμοδιότητα. Κι όμως, ούτε από εκείνον υπήρξε ανάληψη ευθύνης. Μόνο περιγραφές της κατάστασης — σαν να πρόκειται για τρίτους παρατηρητές και όχι για τους καθ’ ύλην υπεύθυνους.

Το αποτέλεσμα; Ένα επικίνδυνο πινγκ-πονγκ ευθυνών.

Ο ένας δείχνει τα «κενά» του άλλου. Και οι δύο μιλούν σαν να βρίσκονται εκτός συστήματος. Σαν τα προβλήματα να πρέπει να τα λύσει κάποιος… άλλος.

Αυτό δεν είναι απλώς πολιτική αδυναμία. Είναι ένδειξη έλλειψης βασικού κυβερνητικού συντονισμού μιας κυβέρνησης που παρουσιάστηκε ως επιτελική.

Σε ένα σύγχρονο κράτος, η ασφάλεια δεν είναι αποσπασματική. Δεν διαχωρίζεται σε «αστυνομική» και «δικαστική» χωρίς γέφυρες επικοινωνίας. Είναι ενιαία ευθύνη. Και όταν αυτή η ενότητα σπάει, το τίμημα δεν είναι θεωρητικό — είναι ανθρώπινες ζωές και δημόσια ασφάλεια.

Η κοινωνία δεν ζητά διαπιστώσεις. Ζητά ευθύνη. Και, σε κρίσιμες στιγμές, η ευθύνη σημαίνει και κάτι ακόμα: πολιτικό κόστος.

Η απουσία παραιτήσεων, παρά τη σοβαρότητα του περιστατικού, στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: κανείς δεν λογοδοτεί.

Αλλά οι πολίτες θυμούνται.

Και όταν η εικόνα μιας κυβέρνησης είναι αυτή της εσωτερικής ασυνεννοησίας, όπου οι υπουργοί λειτουργούν σαν αυτόνομες μονάδες αντί για συντονισμένο σύνολο, το πολιτικό κόστος δεν αργεί να έρθει.

Δεν θα έρθει από την αντιπολίτευση.
Θα έρθει από την κάλπη.

Στέφανος Παπαδόπουλος