Ο «κυκλώνας Τέμπη» ξανά πάνω από το Μαξίμου – Ιφιγένεια ο Τριαντόπουλος;

Στις 5 Μαρτίου του 2025 η συνεδρίαση στη Βουλή διεξαγόταν σε πολύ βαρύ κλίμα. Είχε προηγηθεί η μεγάλη διαδήλωση για τα Τέμπη στο Σύνταγμα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη συζήτηση για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τον Χρήστο Τριαντόπουλο είπε σε ένα σημείο της ομιλίας του: «Μπορεί το λεγόμενο “κατηγορητήριο” απέναντί του να θεωρούμε ότι είναι εντελώς αστήρικτο, αλλά τόσο ο ίδιος όσο και η κυβερνητική πλειοψηφία δεν έχουμε κανένα λόγο να μην αντιμετωπίσουμε τη συγκεκριμένη εξέλιξη με τη σοβαρότητα που απαιτείται, ως ένα πρόσθετο πεδίο, για να αναδειχθούν στο φως τα πραγματικά γεγονότα».

Για αρκετούς μήνες στο Μέγαρο Μαξίμου υπήρχε η βεβαιότητα ότι η υπόθεση των Τεμπών, όσο βαριά και αν ήταν πολιτικά, μπορούσε να ελεγχθεί. Οι πολιτικές ευθύνες θα αναζητούνταν, οι θεσμικές διαδικασίες θα προχωρούσαν, η Δικαιοσύνη θα έκανε τη δουλειά της και, κάποια στιγμή, η χώρα θα μπορούσε να γυρίσει σελίδα.

Η βεβαιότητα αυτή αποδείχθηκε εύθραυστη.

Το πρώτο μεγάλο ρήγμα δεν ήρθε από τη Βουλή ούτε από κάποιο δικαστικό έγγραφο. Ηρθε από τον δρόμο. Στις 28 Φεβρουαρίου 2025, δύο χρόνια μετά την τραγωδία, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες πλημμύρισαν την Αθήνα και δεκάδες άλλες πόλεις. Το Σύνταγμα έγινε το επίκεντρο μιας πρωτοφανούς κοινωνικής κινητοποίησης για τα Τέμπη. Ηταν η στιγμή που στο κυβερνητικό επιτελείο έγινε αντιληπτό ότι η υπόθεση δεν μπορούσε πλέον να αντιμετωπίζεται ως ακόμη μία δύσκολη πολιτική κρίση που θα απορροφούσε ο χρόνος.

Νόμιζαν ότι είχαν τον έλεγχο

Μέχρι τότε η στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου είχε στηριχθεί σε μεγάλο βαθμό στην πεποίθηση ότι το θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο παρέμενε διαχειρίσιμο. Η επιλογή της εξεταστικής επιτροπής αντί της Προανακριτικής, η έμφαση στις διαχρονικές παθογένειες του σιδηροδρόμου και η επίκληση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης συνέθεταν ένα μοντέλο άμυνας: να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί όπου θα προέκυπταν, αλλά χωρίς η κυβέρνηση να αναλάβει η ίδια την πρωτοβουλία μιας διαδικασίας που θα μπορούσε να οδηγήσει υπουργούς ενώπιον ειδικού δικαστηρίου.

Το μοντέλο αυτό λειτουργούσε όσο η κυβέρνηση θεωρούσε ότι η υπόθεση βρισκόταν μέσα σε ένα περιβάλλον που μπορούσε να ελέγξει πολιτικά. Μετά τις συγκεντρώσεις, δεν ήταν πλέον το ίδιο.

Είχαν προηγηθεί οι αποκαλύψεις για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε ο τόπος της τραγωδίας. Είχε προηγηθεί η συζήτηση για τα χώματα και τα μπάζα, για την απώλεια πιθανών αποδεικτικών στοιχείων, για τις ενέργειες που έγιναν τις πρώτες ημέρες. Και είχε μεσολαβήσει το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, το οποίο κατέγραψε σοβαρές αστοχίες στη διαχείριση του τόπου του δυστυχήματος και στην αναζήτηση κρίσιμων στοιχείων.

Η κυβέρνηση είχε κάθε λόγο να πιστεύει ότι η πολιτική πίεση μπορούσε να περιοριστεί. Αλλά υπολόγισε, όπως αποδείχθηκε, διαφορετικά την κοινωνική αντοχή για την τραγωδία.

Πλέον η υπόθεση του Χρήστου Τριαντόπουλου δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί μόνο πολιτικά. Το Μέγαρο Μαξίμου αποδέχθηκε τη σύσταση Προανακριτικής και στη συνέχεια στήριξε την επιλογή να παραπεμφθεί ο πρώην υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας στη Δικαιοσύνη.

Η κίνηση παρουσιάστηκε ως θεσμική υπέρβαση της πολιτικής σύγκρουσης. Ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης είχε χαρακτηρίσει δημοσίως το κατηγορητήριο «εντελώς αστήρικτο» και επειδή η κυβέρνηση επέμενε ότι δεν φοβάται τη Δικαιοσύνη, η υπόθεση έπρεπε να εισαχθεί το συντομότερο δυνατόν ενώπιόν της.

Στο παρασκήνιο, ωστόσο, βουλευτές της ΝΔ περιέγραφαν τότε μια διαφορετική εικόνα. Η επιλογή Τριαντόπουλου να ακολουθήσει τον δρόμο του φυσικού δικαστή, έλεγαν σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις, είχε συνδεθεί με μια διάχυτη εντύπωση ότι η υπόθεση δεν θα οδηγούσε σε σοβαρή δικαστική περιπέτεια και ότι το «γαλάζιο» στέλεχος θα έπεφτε στα μαλακά, εφόσον το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται είναι πλημμέλημα.

Το βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου διέλυσε αυτές τις εντυπώσεις. Οι ανώτατοι δικαστές δεν υιοθέτησαν την πολιτική εκτίμηση ότι η υπόθεση ήταν «εντελώς αστήρικτη». Αντιθέτως, παρέπεμψαν με το 204 σελίδων βούλευμά τους τον Τριαντόπουλο και ακόμη τέσσερα πρόσωπα στο Ειδικό Δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος με ένα πολύ σκληρό σκεπτικό το οποίο περιγράφει την απομάκρυνση χωμάτων, μπάζων και συντριμμιών ως αυθαίρετη ενέργεια, η οποία έγινε ενώ η ανακριτική διαδικασία βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη, με αποτέλεσμα την απώλεια κρίσιμων αποδεικτικών στοιχείων και σκοπό το όφελος προσώπων που έφεραν ευθύνες για το δυστύχημα.

Το βούλευμα έπεσε σαν κεραυνός στο Μέγαρο Μαξίμου. Γιατί δεν επρόκειτο απλώς για την παραπομπή ενός πρώην υφυπουργού. Σύμφωνα με πληροφορίες από το κυβερνητικό και κοινοβουλευτικό περιβάλλον, άρχισε να φουντώνει ξανά η συζήτηση για το αν ο Τριαντόπουλος γίνεται τελικά η «Ιφιγένεια» μιας σειράς τακτικισμών. Οχι επειδή αποδείχθηκε ότι υπήρξε συνειδητή επιλογή να θυσιαστεί, αλλά επειδή αρκετοί βουλευτές και στελέχη άρχισαν να αντιμετωπίζουν την υπόθεση ως παράδειγμα μιας πολιτικής διαχείρισης που βασίστηκε υπερβολικά στην πεποίθηση ότι η εξέλιξή της θα μπορούσε να προβλεφθεί.

«Δύο μέτρα και δύο σταθμά»

Και το ερώτημα που άρχισε να τίθεται ήταν γιατί μεταδιδόταν η πεποίθηση ότι η κυβέρνηση μπορεί να προβλέψει τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης, σε ένα πολωμένο και ρευστό πολιτικό τοπίο. Η υπόθεση των υποκλοπών και έπειτα του ΟΠΕΚΕΠΕ είχαν ήδη αφήσει το στίγμα τους. Οχι μόνο δικαστικά, αλλά και στον τρόπο που χειρίστηκε η κυβέρνηση τα στελέχη της, «με δύο μέτρα και δύο σταθμά» σχολιάζουν πολλοί βουλευτές. Στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ο Πρωθυπουργός έσπευσε να ζητήσει τις παραιτήσεις των υπουργών και υφυπουργών, τα ονόματα των οποίων βρέθηκαν στις δικογραφίες της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, και στη συνέχεια άλλοι αθωώθηκαν και άλλοι παραπέμφθηκαν στη Δικαιοσύνη. Πλην του Μάκη Βορίδη και του Λευτέρη Αυγενάκη, για τους οποίους η αντιπολίτευση ζήτησε τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής και η κυβερνητική πλειοψηφία αρνήθηκε επιστρατεύοντας παράτυπα και εκτεταμένα την επιστολική ψήφο προκειμένου να ελέγξει την ψήφο των βουλευτών της υπό τον φόβο διαφοροποιήσεων περίπου 15 βουλευτών της ΝΔ.

Ο Τριαντόπουλος μπορεί να υπερασπιστεί, όπως ήδη δηλώνει, την αθωότητά του ενώπιον του ειδικού δικαστηρίου, αλλά το ερώτημα πολλών στη ΝΔ είναι αν θα αναλάβει μέχρι τέλους τον ρόλο της Ιφιγένειας καλύπτοντας ευθύνες και άλλων. Επιπλέον, αν έχει την ίδια μεταχείριση από τη Δικαιοσύνη ο Κώστας Αχ. Καραμανλής, κανένας δεν μπορεί να ξέρει πώς θα κινηθεί υπερασπιζόμενος τον εαυτό του. Με όλα αυτά, η τραγωδία των Τεμπών και η διαχείρισή της από την κυβέρνηση εκείνη την περίοδο που είχε μπροστά της δύο εκλογικές αναμετρήσεις επανέρχεται στο προσκήνιο σε μια, ξανά, κρίσιμη πολιτική περίοδο με απρόσμενες επιπτώσεις στον προεκλογικό σχεδιασμό του Μεγάρου Μαξίμου.

tovima.gr