Όταν ένας άνθρωπος λέει ότι κρατά το τελευταίο κομμάτι του παζλ

Υπάρχουν υποθέσεις που δεν αφορούν μόνο τα πρόσωπα που εμπλέκονται. Αφορούν την ίδια τη λειτουργία της Δημοκρατίας.

Το PredatorGate είναι μία από αυτές. Για χρόνια η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί αποκαλύψεις, διαψεύσεις, δικαστικές έρευνες, πολιτικές αντιπαραθέσεις και δημοσιογραφικές έρευνες. Παρά τα όσα έχουν έρθει στο φως, παραμένουν ακόμη αναπάντητα ερωτήματα που αφορούν τον τρόπο λειτουργίας του λογισμικού Predator, τους πραγματικούς χρήστες του και το εύρος των παρακολουθήσεων.

Στο επίκεντρο αυτής της υπόθεσης βρίσκεται ο Tal Dilian. Ένας άνθρωπος που από τη μία πλευρά έχει βρεθεί αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη και από την άλλη έχει δηλώσει δημόσια ότι διαθέτει στοιχεία τα οποία, κατά τους ισχυρισμούς του, αποδεικνύουν την εμπλοκή κυβερνητικών παραγόντων στην υπόθεση.

Οι δηλώσεις αυτές δεν αποτελούν από μόνες τους απόδειξη. Ούτε μπορούν να υποκαταστήσουν το έργο της Δικαιοσύνης. Δημιουργούν όμως μια θεσμική υποχρέωση: να διερευνηθεί αν αυτά τα στοιχεία υπάρχουν, ποια είναι η αξιοπιστία τους και αν μπορούν να αξιοποιηθούν αποδεικτικά.

Η πρόσφατη πρωτόδικη καταδίκη του, ανεξάρτητα από την τελική έκβαση της υπόθεσης στα ανώτερα δικαστήρια, φαίνεται να έχει αλλάξει τη δημόσια στάση του. Οι δύο συνεντεύξεις που ακολούθησαν ερμηνεύθηκαν από πολλούς ως μήνυμα ότι διαθέτει πληροφορίες τις οποίες είναι έτοιμος να αποκαλύψει, εφόσον οι συνθήκες το απαιτήσουν.

Αν αυτό ισχύει, τότε το ζήτημα παύει να αφορά αποκλειστικά τον ίδιο.

Αφορά την Πολιτεία.

Η Ιστορία είναι γεμάτη από υποθέσεις όπου κρίσιμα πρόσωπα, κρίσιμα έγγραφα ή κρίσιμα ψηφιακά αρχεία χάθηκαν, καταστράφηκαν ή δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ. Και κάθε φορά η κοινωνία έμενε με την ίδια απορία: «Τι θα είχε συμβεί αν η αλήθεια είχε ερευνηθεί εγκαίρως;»

Γι’ αυτό, σε μια ώριμη δημοκρατία, όταν ένας άνθρωπος δηλώνει δημόσια ότι κατέχει αποδεικτικό υλικό για μια υπόθεση που έχει συγκλονίσει τη χώρα, η θεσμική αντίδραση δεν μπορεί να είναι η αδιαφορία.

Οφείλει να είναι η αναζήτηση της αλήθειας.

Αν τα στοιχεία δεν υπάρχουν ή είναι αναξιόπιστα, αυτό πρέπει να αποδειχθεί μέσα από τη νόμιμη διαδικασία.

Αν όμως υπάρχουν, τότε η διαφύλαξή τους, αλλά και του προσώπου που ισχυρίζεται ότι τα κατέχει, αποτελεί ζήτημα δημοσίου συμφέροντος.

Δεν πρόκειται για υπεράσπιση του Tal Dilian.

Πρόκειται για υπεράσπιση της ίδιας της θεσμικής λειτουργίας του κράτους.

Διότι η αλήθεια δεν πρέπει να εξαρτάται από τις διαθέσεις, τις συνεντεύξεις ή την προσωπική τύχη οποιουδήποτε ανθρώπου.

Η Δικαιοσύνη διαθέτει τα μέσα να καλέσει οποιονδήποτε να καταθέσει, να παραδώσει ηλεκτρονικά αρχεία, να εξετάσει ψηφιακά πειστήρια και να αξιολογήσει αποδεικτικό υλικό με όλες τις προβλεπόμενες εγγυήσεις. Αυτή είναι η ασφαλής και θεσμικά ορθή οδός.

Σε τελική ανάλυση, η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από νέες θεωρίες ούτε από νέες πολιτικές συγκρούσεις.

Έχει ανάγκη από απαντήσεις.

Γιατί, αν πράγματι υπάρχει ακόμη ένα κομμάτι του παζλ που λείπει, η θέση του δεν είναι κρυμμένη σε κάποιο συρτάρι ούτε να αποτελεί αντικείμενο δημόσιων υπαινιγμών.

Η θέση του είναι στη δικογραφία.

Εκεί όπου οι ισχυρισμοί μετατρέπονται είτε σε αποδείξεις είτε καταρρίπτονται οριστικά.

Μόνο έτσι μπορεί να κλείσει πραγματικά μια από τις σοβαρότερες υποθέσεις που απασχόλησαν τους ελληνικούς θεσμούς τις τελευταίες δεκαετίες. Όχι με εικασίες, ούτε με σιωπές, αλλά με πλήρη διερεύνηση και με τη βεβαιότητα ότι κάθε διαθέσιμο στοιχείο εξετάστηκε πριν η Ιστορία γράψει την τελική της ετυμηγορία.

«Οι δημοκρατίες δεν φοβούνται την αλήθεια. Τη φοβούνται μόνο όσοι γνωρίζουν ότι η αλήθεια μπορεί να αλλάξει όσα μέχρι σήμερα θεωρούνταν βέβαια.»

Στέφανος Παπαδόπουλος