Όταν ο έπαινος γίνεται άμυνα

Η επίμονη υπεράσπιση της ΕΥΠ δεν σβήνει τα ερωτήματα για τις επισυνδέσεις.

Ο πρωθυπουργός επέλεξε από το βήμα της Βουλής να πλέξει το εγκώμιο της ΕΥΠ. Σε άλλη συγκυρία, ίσως να περνούσε ως μια τυπική πολιτική τοποθέτηση. Όχι όμως τώρα. Όχι όταν το ζήτημα των επισυνδέσεων εξακολουθεί να βαραίνει τον δημόσιο διάλογο και να αφήνει ανοιχτά ερωτήματα.

Γιατί όταν μια κυβέρνηση επαινεί με τόση θέρμη μια υπηρεσία που βρίσκεται στο επίκεντρο αμφισβήτησης, ο έπαινος δεν ακούγεται ουδέτερος. Ακούγεται σαν γραμμή άμυνας.

Η κοινωνία δεν ξεχνά εύκολα. Οι αποκαλύψεις, οι αντιδράσεις, οι συζητήσεις για το ποιος παρακολουθείται και γιατί, έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον δυσπιστίας. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, κάθε πανηγυρική δήλωση υπέρ της «ορθής λειτουργίας» της ΕΥΠ μοιάζει λιγότερο με αποτίμηση και περισσότερο με προσπάθεια να κλείσει μια συζήτηση που παραμένει ανοιχτή.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι μια κυβέρνηση στηρίζει τις υπηρεσίες της. Το πρόβλημα είναι όταν η στήριξη αυτή εμφανίζεται χωρίς την παραμικρή διάθεση αυτοκριτικής ή ουσιαστικής απάντησης στα κρίσιμα ερωτήματα που έχουν τεθεί.

Ποιοι ήταν οι πραγματικοί λόγοι των επισυνδέσεων; Πόσο αυστηρός είναι ο έλεγχος; Πού τελειώνει η εθνική ασφάλεια και πού αρχίζουν τα δικαιώματα των πολιτών;

Αντί για καθαρές απαντήσεις, ακούμε γενικόλογες διαβεβαιώσεις. Αντί για διαφάνεια, ακούμε επαίνους. Και αυτό, όσο κι αν παρουσιάζεται ως θεσμική υπεράσπιση, μοιάζει περισσότερο με πολιτική επιλογή συγκάλυψης παρά με διάθεση λογοδοσίας.

Σε μια δημοκρατία, η εμπιστοσύνη δεν επιβάλλεται με λόγια από το βήμα της Βουλής. Κερδίζεται με καθαρές απαντήσεις. Και όσο αυτές καθυστερούν, κάθε εγκώμιο θα συνοδεύεται —αναπόφευκτα— από μια βαριά υποσημείωση αμφιβολίας.

Ζωή Στεργίου