«Όταν οι άλλοι προλαβαίνουν τις σφαίρες και εμείς τις… συζητάμε»

Η επίθεση στο Hilton δείχνει τι σημαίνει πραγματική προστασία ηγετών – και πόσο απέχει το ελληνικό μοντέλο από αυτήν.

Το περιστατικό στο Washington Hilton  όπως προκύπτει από την ανάλυση των γεγονότων και τις μαρτυρίες, καταδεικνύει πως υπήρξε “κενό” στο αρχικό πρωτόκολλο ελέγχου. Εντούτοις εκ του αποτελέσματος και των εικόνων,  προκύπτει πως μετά το αρχικό Shock, σε δευτερόλεπτα, όλα λειτούργησαν άψογα.

Η ανάλυσή του μας δείχνει,  πως δεν είναι απλώς ακόμη ένα επεισόδιο βίας. Είναι ένα ζωντανό εργαστήριο κρίσης. Ένα τεστ που δείχνει ποια κράτη έχουν μάθει να λειτουργούν σε δευτερόλεπτα – και ποια συνεχίζουν να σκέφτονται σε ώρες.

Γι αυτό ας επιχειρήσουμε μια συγκριτική ανάλυση μεταξύ Αμερικανικών και Ελληνικών υπηρεσιών, ασφαλείας υψηλών προσώπων.

Στην Αμερική

Στην Αμερική, η αντίδραση ήταν σχεδόν μηχανική. Οι πράκτορες κάλυψαν τον στόχο, η ομάδα κρούσης κινήθηκε επιθετικά, ο χώρος “πάγωσε” επιχειρησιακά και η απειλή εξουδετερώθηκε πριν καν εξελιχθεί. Όχι επειδή ήταν «ήρωες», αλλά επειδή ήταν προετοιμασμένοι.

Δομή και Φιλοσοφία

Secret Service

• Ενιαίος φορέας: προστασία + τακτική αντίδραση
• Όλα είναι ενσωματωμένα σε ένα σύστημα
• Απόλυτη εξειδίκευση σε VIP protection

Στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα, το ίδιο σενάριο θα άνοιγε μια άλλη αλυσίδα: ποιος έχει την ευθύνη; ποιος δίνει εντολή; ποιος έχει τον ασύρματο; ποιος ακούει; Και, το χειρότερο, ποιος καταγράφει τι συνέβη;

Κατακερματισμός:

• Υπηρεσία Προστασίας Επισήμων (ΕΛ.ΑΣ.)
• ΕΚΑΜ (αντιτρομοκρατική/βαριά επέμβαση)
• Τοπικές δυνάμεις (Ασφάλεια, Τάξη)

Πρόβλημα: δεν υπάρχει ενιαίο Command με κοινή εκπαίδευση επιπέδου Secret Service.

Οι διαφορές

Η διαφορά δεν είναι θέμα εξοπλισμού. Είναι θέμα αρχιτεκτονικής.

Στις ΗΠΑ, η προστασία ηγετών είναι ενιαίο σύστημα: ο ίδιος οργανισμός προστατεύει, επιτίθεται και απομακρύνει.

Στην Ελλάδα, οι ρόλοι είναι διασπασμένοι. Άλλος φυλάει, άλλος επεμβαίνει, άλλος συντονίζει – και συχνά κανείς δεν έχει την πλήρη εικόνα.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το ζήτημα των επικοινωνιών. Σε ένα περιβάλλον όπου κάθε δευτερόλεπτο μετρά, η χρήση προσωπικών κινητών και η απουσία καταγεγραμμένων συνομιλιών, όπως έγραψα πρόσφατα,  δεν είναι απλώς αδυναμία. Είναι κενό ασφάλειας.

Το Hilton απέδειξε κάτι απλό: η κρίση δεν συγχωρεί την καθυστέρηση. Δεν περιμένει την εντολή. Δεν προσαρμόζεται στη γραφειοκρατία.

Η Ελλάδα δεν υστερεί σε ανθρώπους. Υστερεί σε σύστημα.

Και μέχρι να το αποδεχτεί αυτό, θα συνεχίζει να ελπίζει ότι η επόμενη κρίση θα είναι πιο «ευγενική».

Η εμπειρία δείχνει ότι δεν θα είναι.

Άγγελος Αγραφιώτης

Σύμβουλος Διαχείρισης Κρίσεων

Α&Κ Risk Management Consulting