Παύλος Γερουλάνος: Δουλοπάροικοι

Οι παρατάξεις ανήκουν στα κόμματα, ή τα κόμματα στις παρατάξεις;

Πολιτική παράταξη είναι ευρύ σύνολο ανθρώπων με συναφείς αξίες και ιδέες και κοινές αντιλήψεις για την Ιστορία, την πολιτική, την πορεία της χώρας, ακόμη και την αισθητική.

Το κόμμα είναι ο πολιτικός φορέας που εκπροσωπεί μια παράταξη, αλλά όχι απαραιτήτως αποκλειστικά.

Ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα κόμματα επικρατεί όποιο μπορεί να την ενοποιήσει για να πετύχει τους εκλογικούς στόχους της.

Συμβαίνει όταν εμφανίζεται μια ηγετική προσωπικότητα, που συνενώνει τις δυνάμεις της σε ένα κόμμα – ή έστω σε πλειοψηφικό εκλογικό σχήμα.

Στην πολιτική ζωή της Ελλάδας τα τελευταία εκατό χρόνια, ηγέτες των δυο μεγάλων παρατάξεων υπήρξαν ο Βενιζέλος, ο Γεώργιος και ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής – της δεύτερης περιόδου.

Οι υπόλοιποι που κυβέρνησαν δεν ήταν και εκφραστές του ιστορικού συνόλου τους – που μετακίνησαν το κόμμα τους, από την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση.

Π.χ. ο Καραμανλής το 1955 και ο Σημίτης το 1996 παρέλαβαν τα κόμματά τους κυβερνώντα. Στην ουσία παρέλαβαν το κράτος δια του οποίου επικράτησαν.

Άλλο αρχηγός του κόμματος και Πρωθυπουργός, άλλο ηγέτης της παράταξης. Τα παραδείγματα των δυο Μητσοτάκηδων και του Γ. Παπανδρέου είναι χαρακτηριστικά.

Στη Δημοκρατική παράταξη, το πρόβλημα μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου είναι ότι δεν προέκυψε διάδοχός του. Δυο από τους επιγόνους τους κέρδισαν συνολικά τρεις εκλογικές αναμετρήσεις με υψηλά ποσοστά, αλλά δεν αναγνωρίζονται ως παραταξιάρχες.

Ο ένας παρέδωσε τη σκυτάλη και ο άλλος έφυγε ταπεινωτικά και αυτοκαθηλώθηκε, ως εκτροπέας της κομματικής ταυτότητας και διασπαστής. Οι επόμενοι πληρώνουν ακόμη τα σπασμένα των επιλογών τους.

Έτσι παραμένει ως θεμελιώδες ζητούμενο της παράταξης η αναζήτηση με κύρος. Η αναμέτρηση ανάμεσα στον Ανδρουλάκη και στον Τσίπρα – είναι καταδικασμένη να αποβαίνει χωρίς νικητή.

Ο ένας με το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί γιατί δεν έχει επάρκεια δημόσιας παρουσίας. Ο άλλος με την ΕΛΑΣ – και προηγουμένως τον ΣΥΡΙΖΑ – είναι σκηνικά χαρισματικός αλλά έχασε την ευκαιρία μετά το 2015 και το 2019 πλέον – παραπέμπει σ’ αυτό που έλεγαν για τον Ανδρέοτι στην Ιταλία: «είναι τόσο ικανός ώστε είναι ικανός για τα πάντα».

Ειδικά για το ΠΑΣΟΚ προκαλεί εντύπωση η τοποθέτηση του Παύλου Γερουλάνου εκ των διεκδικητών της ηγεσίας του -αλλά όχι και της παράταξης- ότι «ιστορικά φιλοξενούσε διαφορετικές απόψεις και πολιτικές προσεγγίσεις» – και αυτό ίδιος το ονομάζει «πολυσυλλεκτικότητα». Ουδέν ανακριβέστερο.

Το ΠΑΣΟΚ εκπροσωπεί διαχρονικά μια και μόνη πολιτική προσέγγιση, όπως την παρουσίασε ο Ανδρέας Παπανδρέου στη Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη – και την επέβαλε στις άλλες παραταξιακές συνιστώσες, ως την καθολική επικράτησή της το 1981.

Η πολυσυλλεκτικότητα αφορά τις κοινωνικές ομάδες που εκπροσώπησε πολιτικά και   πολιτικής και ο ιδρυτής απέδωσε ως «μη προνομιούχους» της μεταπολεμικής Ελλάδας.

Αυτό που ο Γερουλάνος χαρακτηρίζει «σύνθεση» ήταν η ικανότητα της ηγεσίας να επιβληθεί σε ομάδες και εσωκομματικούς παράγοντες. Δηλαδή αυτό που λείπει, μετά τον Ανδρέα.

Ο Σημίτης λειτούργησε ως επικεφαλής ομοσπονδίας, ο Γ. Παπανδρέου ως φορέας αυτοκαταστροφής και όσοι ακολούθησαν χωρίς εκτόπισμα να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος.

Η εκτίμηση Γερουλάνου ότι «αυτή τη στιγμή τρία ΠΑΣΟΚ που στο παρελθόν το στήριξαν, δεν κατευθύνονται προς άλλους πολιτικούς χώρους», αλλά «τηρούν στάση αναμονής» απέναντι του, συνιστά σόφισμα.

Αν γνωρίζει κανέναν στο ΠΑΣΟΚ, ικανό να πάρει 40-45% στις εκλογές, να τον υποδείξει.

Αν υπήρχαν, όπως λέει, σε εκλογική αδράνεια -«1,5 εκατομμύρια ψηφοφόροι» που του «ανήκουν» και θα μπορούσαν να το ψηφίσουν- δεν θα ήταν πολίτες, αλλά δουλοπάροικοι…

ieidiseis.gr