Σύγκρουσις 15 βουλευτῶν τῆς ΝΔ μέ τούς κ.κ. Μητσοτάκη-Σκέρτσο

Αὐτός εἶναι ὁ συνολικός ἀριθμός τῶν βουλευτῶν πού ὑπέγραψαν τήν ἐπιστολή κατά τοῦ ἐπιτελικοῦ κράτους, ἀλλά ἐδόθησαν στήν δημοσιότητα μόνον οἱ 5 ἐξ αὐτῶν γιά νά μήν προκληθεῖ ἀναστάτωσις δύο ἑβδομάδες πρίν τό συνέδριο τοῦ κόμματος – Πῦρ ὁμαδόν κατά τῶν μικρῶν πυρήνων καί τῆς ὑπερσυγκεντρώσεως ἰσχύος στό Μαξίμου

H Aνοικτή ἐπιστολή διά τῆς ὁποίας ἀσκεῖται κριτική στό ἐπιτελικό κράτος φέρει τίς ὑπογραφές πέντε βουλευτῶν τῆς Νέας Δημοκρατίας. Τῶν κ.κ. Ἀθανασίου Ζεμπίλη (Εὐβοίας), Ἀνδρέα Κατσανιώτη (Ἀχαΐας), Ξενοφῶντος Μπαραλιάκου (Πιερίας), Γιάννη Οἰκονόμου (Φθιώτιδος) καί Ἰωάννη Παππᾶ (Δωδεκανήσων). Στήν πραγματικότητα ὅμως, αὐτοί πού τήν συνέταξαν εἶναι 15. Ἐκρίθη ὅμως σκόπιμο νά μήν τήν ὑπογράψουν ὅλοι προκειμένου νά μήν τεθεῖ θέμα ἐμπιστοσύνης πρός τήν ἡγεσία τοῦ κόμματος καί δημιουργηθεῖ ἀναστάτωσις στό κόμμα, ἐνῷ ἐπίκειται καί τό συνέδριό του σέ δύο ἑβδομάδες. Στήν γραμμή αὐτή, ὁ ἐκ τῶν ὑπογραφόντων κ. Γ. Οἰκονόμου ἐρωτηθείς ἄν ἡ ἐπιστολή ἀποτελεῖ κίνηση ἐσωκομματικῆς ἀντιπολιτεύσεως ἀπήντησε: «Δέν μπορεῖ κάθε φορά πού κατατίθεται μιά ἄποψη νά ψάχνει κανείς νά βρεῖ τρίτες καί τέταρτες σκέψεις».

Ἡ ἐπιστολή πού ἐδημοσιεύθη χθές στά «Νέα» ἐπιγράφεται: «Γιά ἕνα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, πού θά φέρει τά κέντρα λήψης ἀποφάσεων πιό κοντά στήν κοινωνία τῶν πολιτῶν». Πολύ χαρακτηριστικά, οἱ 5 (15) βουλευτές ἐπισημαίνουν: «Ἡ λύση σέ φαινόμενα κακοδιοίκησης καί διαφθορᾶς δέν εἶναι περισσότερος συγκεντρωτισμός καί ὑποβάθμιση τῶν βουλευτῶν. Ὁ βουλευτής –πού εἶναι φορέας λαϊκῆς ἐντολῆς, ἐλεγκτής τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας καί αὐθεντικός ἐκφραστής τῆς περιφέρειας– φορτώνεται ἄδικα τό στίγμα τοῦ φαυλοκράτη καί κινδυνεύει νά ἀποξενωθεῖ σέ μεταφορέα ἤδη εἰλημμένων ἀποφάσεων. Νά ἐνημερώνεται ἐκ τῶν ὑστέρων, νά πειθαρχεῖ ἐκ τῶν προτέρων καί νά περιορίζεται σέ μιά ὁλοένα μικρότερη πολιτική περίμετρο. Μιά τέτοια ἐξέλιξη θά ἐπιτείνει τά προβλήματα καί δέν θά τά ἐπιλύσει».

Καταλήγουν δέ ἐπισημαίνοντας ὅτι: «Οἱ βουλευτές δέν ὑπάρχουν γιά νά ὑπηρετοῦν τό ὅποιο ἐπιτελεῖο. Ὑπάρχουν γιά νά ὑπερασπίζονται τό ἐθνικό καί λαϊκό συμφέρον, νομοθετῶντας καί ἐλέγχοντας τήν ἐκτελεστική ἐξουσία».

Ἀναλυτικῶς στήν ἐπιστολή τῶν βουλευτῶν ἀναφέρεται: «Τό ἐπιτελικό κράτος, τό ὁποῖο λοιδορήθηκε, ἀποτέλεσε πολιτικό ἐπιχείρημα ἄσκησης κριτικῆς, ἀλλά λειτούργησε καί συνεχίζει νά λειτουργεῖ. Ἐκεῖνο πού καλούμαστε νά ἀναλογιστοῦμε εἶναι ἄν μποροῦμε νά βελτιώσουμε τό ἐπιτελικό κράτος καί νά ἐνισχύσουμε τήν ἀρχιτεκτονική ἑνός μοντέρνου καί λειτουργικοῦ κράτους, πού νά ἀνταποκρίνεται ἀποτελεσματικά στίς ἀνάγκες τοῦ σήμερα. Νά ἀναστοχαστοῦμε τό ἐπιτελικό κράτος καί τόν τρόπο λειτουργίας του, ἰδίως μέ τήν πάροδο τῶν περίπου ἑπτά ἐτῶν, ὡς προτύπου διαχείρισης τῆς ἐξουσίας στή χώρα. Ἕνα βασικό συμπέρασμα εἶναι ὅτι ἐνῷ τό ἐπιτελικό κράτος εἶναι ἀποτελεσματικό σέ συνθῆκες μεγάλων κρίσεων, δέν ἀποδεικνύεται τό ἴδιο ἀποτελεσματικό σέ περιόδους ὁμαλότητας. Ἐπίσης, γεννᾶ ἐνίοτε ζητήματα θεσμικῆς ἀνισορροπίας, πού δέν συνάδουν μέ μιά ὥριμη κοινοβουλευτική δημοκρατία, ὅπως διαμορφώθηκε μεταπολιτευτικά, μέ βάση κυρίως τίς ἀρχές καί τίς ἀξίες τῆς παράταξής μας.

Τό πιό ἀνησυχητικό εἶναι ὅτι, στή μεγάλη εἰκόνα, τό ἐπιτελικό κράτος δέν κατάφερε νά ἐλέγξει πλήρως τά φαινόμενα διαφθορᾶς ἐντός τοῦ κράτους καί τῆς κοινωνίας».

Παρακάτω οἱ βουλευτές σημειώνουν τήν ἀντίφαση: «Τό ἐπιτελικό κράτος διεκδικεῖ τόν ἀπόλυτο ἔλεγχο, πιστώνεται τίς ἐπιτυχίες, ἀλλά ὅταν ἐμφανίζονται σοβαρές παθογένειες, ἡ εὐθύνη διαχέεται πρός τά κάτω καί ἰδιαίτερα πρός τούς βουλευτές. Αὐτή ἡ πρακτική δέν ὑπάρχει σέ ἐγχειρίδια ἡγεσίας. Σήμερα, σέ μιά περίοδο ὅπου ἡ ἴδια ἡ Κυβέρνηση προχωρᾶ σέ διορθωτικές κινήσεις, ὑπό τήν πίεση δικαστικῶν ἐξελίξεων, χρειάζεται νά συζητήσουμε γιά τό ἐπιτελικό κράτος».

Ἀπαντοῦν ἐπίσης γιά τόν ρόλο βουλευτῶν καί ἐξωκοινοβουλευτικῶν ὑπουργῶν: «Συχνά ἀκούγεται τό ἕνα ἀντεπιχείρημα: ὅτι οἱ ἐξωκοινοβουλευτικοί τεχνοκράτες ὑπουργοί δέν βαρύνονται ἀπό τή φθορά τοῦ παραδοσιακοῦ βουλευτικοῦ γραφείου, δέν ἔχουν περάσει ἀπό τή λογική τῆς πελατειακῆς πίεσης καί δέν ἔχουν οἰκοδομήσει τήν καριέρα τους πάνω σέ μικροεξυπηρετήσεις. Ὡστόσο, εἶναι τοὐλάχιστον ἄδικο νά μετακυλίεται τό ἀνάθεμα σέ ἐκείνους πού ἐπιλέγουν οἱ πολῖτες νά τούς ἐκπροσωποῦν μέ τήν ψῆφο τους, ἐντός ἑνός συστήματος πού ὅλοι ἀποδοκιμάζουν, γιά νά ἀσκοῦν μετά ὑπέρμετρη ἐξουσία οἱ μή ἐκλεγμένοι. Κανείς βουλευτής δέν ἐπιθυμεῖ νά μετατρέπεται, ἀπό ἐθνικός νομοθέτης καί ἐλεγκτής, σέ διαχειριστή αἰτημάτων καί ἐξυπηρετήσεων. Ἡ λύση δέν εἶναι ἡ παράκαμψη τῆς κοινοβουλευτικῆς ἀντιπροσώπευσης ἀπό κλειστό κέντρο τεχνοκρατικῆς διαχείρισης, γιατί οὔτε τόσο ἀποτελεσματική εἶναι σέ περιόδους ὁμαλότητας, οὔτε θεσμικά ὑπεύθυνη, οὔτε βρίσκεται σέ καθημερινή ἐπαφή μέ τούς πολῖτες. Αὐτό πού χρειάζεται εἶναι νέος ρόλος γιά τόν βουλευτή. Νά μήν ἐκλαμβάνεται σάν (ρουσφετιακά) γραφεῖο ἐξυπηρέτησης καί μεσάζοντας. Νά εἶναι ὁ βουλευτής ὁ φορέας τῆς θεσμικῆς πίεσης, τοῦ κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου, τῆς πολιτικῆς συνδιαμόρφωσης καί τῆς οὐσιαστικῆς ἐκπροσώπησης τῆς κοινωνίας, ἰδίως τῆς περιφέρειας. Ἕνας βουλευτής πού δέν θά μετρᾶ τήν ἐπιρροή του ἀπό τό πόσες ὑποθέσεις “διευκόλυνε”, ἀλλά ἀπό τό ἄν μπόρεσε νά ἀλλάξει πολιτικές, νά ἐπιβάλει λογοδοσία καί νά φέρει τή φωνή τῆς πραγματικῆς χώρας στό κέντρο λήψης τῶν ἀποφάσεων».

Καταληκτικῶς ἀναφέρονται στούς θεσμούς: «Ἡ χώρα δέν χρειάζεται ἁπλῶς ἀλλαγές προσώπων. Ὁ Πρωθυπουργός μας, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης, ἀπό τό 2016 ἐπιμένει στούς θεσμούς. Σήμερα μποροῦμε νά ἐπαναξιολογήσουμε ἀπό κοινοῦ τό ἐπιτελικό κράτος, τό ὁποῖο μέχρι σήμερα ἀξιολογεῖται ἀπό τόν ἑαυτό του, στή βάση ποσοτικῶν καί ὄχι ποιοτικῶν δεικτῶν». Χωρίς νά ἀναφερθεῖ εὐθέως στήν ἐπιστολή τῶν πέντε βουλευτῶν, ὁ Πρωθυπουργός ὑπεραμύνθηκε τοῦ ἐπιτελικοῦ κράτους, ἀπό τό βῆμα τοῦ προσυνεδρίου τῆς ΝΔ στό Ναύπλιο. Συγκεκριμένα ἐδήλωσε: «Πήραμε 36 δισ. εὐρώ ἀπό τό Ταμεῖο Ἀνάκαμψης ἐπ’ ὠφελείᾳ τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν – τά χρήματα αὐτά δέν θά εἶχαν ἐπενδυθεῖ χωρίς ἐπιτελικό κράτος καί σφιχτό συντονισμό». Γιά τό ἴδιο θέμα ἐτοποθετήθη καί ὁ Ἄκης Σκέρτσος, ὁ ὁποῖος ἐπίσης ὑπερασπίσθηκε τό μοντέλο τοῦ ἐπιτελικοῦ κράτους ὑποστηρίζοντας ὅτι «τό ἐπιτελικό κράτος εἶναι βασικό ἐργαλεῖο γιά πιό γρήγορες καί ἀποτελεσματικές παρεμβάσεις, πού μειώνουν τίς ἀνισότητες καί βελτιώνουν τήν καθημερινότητα τῶν πολιτῶν».

Καί συνέχισε: «Τό ἐπιτελικό κράτος ὑπηρετεῖ ἀκριβῶς αὐτό. Δέν ὑποσχόμαστε τόν οὐρανό μέ τά ἄστρα. Ὁ Μητσοτάκης εἶναι ἕνας πολιτικός ρεαλιστής, τῶν συνθέσεων, προσπαθεῖ νά πάει τή χώρα μπροστά. Τό ἐπιτελικό κράτος εἶναι ὁ θεματοφύλακας, ἡ προσπάθεια πού κάνουμε, ἡ μεθοδολογία πού ἔχουμε γιά νά εἴμαστε συνεπεῖς. Νά τηροῦμε τίς δεσμεύσεις μας. Καί ὅταν δέν μποροῦμε νά κάνουμε αὐτό πού δεσμευθήκαμε, νά ἐξηγοῦμε γιατί καί νά διορθώνουμε τά λάθη μας. Ἐπιτελικό κράτος εἶναι τό συνεργατικό κράτος πού δουλεύει σάν μιά ὁμάδα καί δέν δουλεύει σέ φέουδα ἤ σέ τιμάρια, ὅπου ὁ κάθε ὑπουργός κάνει ὅ,τι τοῦ κατέβει στό κεφάλι» .

Εφημερίς Εστία

estianews.gr