Πανηγυρίζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ότι βγήκαμε από την επιτήρηση, αλλά δεν συμπληρώνει ότι έχουμε μπει σε καθοδική πορεία

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε να πανηγυρίσει το γεγονός ότι η Ελλάδα τίθεται πλέον εκτός της λίστας των κρατών με «μακροοικονομικές ανισορροπίες», δηλαδή εκτός επιτήρησης.

Βεβαίως δεν διευκρίνισε δύο σημεία. Το πρώτο είναι ότι η χώρα ούτως ή άλλως δεν αντιμετωπιζόταν ως πρόβλημα εδώ και αρκετά χρόνια, για την ακρίβεια και επί της ουσίας από όταν ολοκληρώθηκε το τρίτο Μνημόνιο από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Το δεύτερο είναι ότι όπως κάθε χώρα-μέλος και η Ελλάδα, με μία έννοια, πάντα είναι υπό επιτήρηση, καθώς πρέπει να ακολουθεί αυστηρούς κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Όμως, το πιο σημαντικό δεν είναι αυτό. Είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε να παρουσιάσει μια εικόνα ότι όχι μόνο βγήκαμε από την επιτήρηση, αλλά βρισκόμαστε και σε μια δυναμική ανάπτυξη. Οι φράσεις που χρησιμοποίησε ήταν χαρακτηριστικές: «Η εξέλιξη αυτή δεν προέκυψε τυχαία. Αντίθετα, συμπυκνώνει τη σκληρή προσπάθεια πολιτών και Πολιτείας. Και δεν είναι μία τεχνοκρατική διαπίστωση. Αλλά το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομείται μία καλύτερη ζωή. Επιτρέποντας στα πλεονάσματα να γίνονται καλύτεροι μισθοί και συντάξεις. Οι μεταρρυθμίσεις να δημιουργούν νέες δουλειές. Το δημόσιο χρέος να υποχωρεί, απαλλάσσοντας από παλαιά βάρη τη νέα γενιά. Και τη συλλογική ανάπτυξη να μετατρέπεται, σταδιακά, σε ατομική ευημερία.»

Και εδώ είναι που η πραγματικότητα συγκρούεται με τη ρητορική. Καταρχάς τα δημοσιονομικά πλεονάσματα δεν πηγαίνουν κατά βάση σε μισθούς και συντάξεις και τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα οι εργαζόμενοι παραπονιούνται ότι τα λεφτά τελειώνουν πολύ πριν το τέλος του μήνα. Επιπλέον, οι ευρωπαϊκές στατιστικές δείχνουν ότι με όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης, οι μισθοί στην Ελλάδα κατρακυλούν σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα. Και βέβαια, ας μην ξεχνάμε ότι η χώρα αντιμετωπίζει από καιρό μια κρίση κόστους ζωής, που εξηγεί γιατί η ακρίβεια είναι στην κορυφή των προβλημάτων που αναφέρουν οι πολίτες στις δημοσκοπήσεις. Και τα πράγματα σε αυτό το επίπεδο δεν πάνε ιδιαίτερα καλά, εάν αναλογιστούμε ότι τον Απρίλιο ο πληθωρισμός «έτρεχε» πάνω από το 5,4% με βάση την ΕΛΣΤΑΤ, ενώ η Eurostat δίνει για τον Μάιο 5%, κάτι που σημαίνει ότι ήδη έχουν εκμηδενιστεί οι αυξήσεις στον κατώτατο μισθό που ανακοίνωσε η κυβέρνηση.

Την ίδια στιγμή, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας δεν είναι το αποτέλεσμα τόσο των «μεταρρυθμίσεων», όσο της επένδυσης σε συγκεκριμένους κλάδους, όπως ο τουρισμός που γεννούν θέσεις εργασίας, όχι όμως καλοπληρωμένες δουλειές, ούτε είναι κλάδοι υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Αλλά ακόμη και οι αναφορές σε «ανάπτυξη» είναι γνωστό ότι αναφέρονται σε μια δυναμική που έχει ημερομηνία λήξης. Το τέλος των χρηματοδοτήσεων του Ταμείου Ανάκαμψης, θα δείξει τα όρια του «αναπτυξιακού σχεδίου» της κυβέρνησης, ιδίως όταν θα γίνει σαφές ότι μεγάλο μέρος των πόρων δεν μεταφράστηκαν σε επένδυση για το μέλλον, αλλά σε εισόδημα για συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, ορισμένα από τα οποία κλήθηκαν να εκφράσουν την «ευγνωμοσύνη» τους με το να συνεισφέρουν στη διαμόρφωση ενός φιλοκυβερνητικού μηντιακού οικοσυστήματος. Ακόμη χειρότερα, αυτή η κυβέρνηση δεν δείχνει να έχει ένα σχέδιο για μια ανάπτυξη με ενδογενή δυναμική μετά το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης.

Όλα αυτά εξηγούν, γιατί αυτό που αναφέρει ο Πρωθυπουργός για ευημερία, στην πράξη για τους πολίτες σημαίνει μια συνθήκη όπου οι αριθμοί ευημερούν και οι άνθρωποι δυστυχούν. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, εάν όντως δεν δυστυχούσαν δεν θα βλέπαμε αυτό το τείχος δυσαρέσκειας στις δημοσκοπήσεις, ούτε θα ήταν τόσο έντονο το αίτημα για πολιτική αλλαγή στη χώρα.

Γιατί στο τέλος της μέρας, οι πολίτες έχουν πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας άρα και της κατάστασης της οικονομίας. Και θα χρειαστούν πολύ περισσότερα από καλογραμμένες αναρτήσεις για να αντιμετωπίσουν το μέλλον με αισιοδοξία.

in.gr