Το πολιτικό «rotation» μιας κυβέρνησης που ξέμεινε από πρόσωπα

Η σημερινή επαναφορά του Νότη Μηταράκη στη θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της κυβέρνησης δεν είναι απλώς μία ακόμη εσωκομματική μετακίνηση. Είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα μιας κυβέρνησης που, μετά από επτά χρόνια στην εξουσία, μοιάζει να έχει εξαντλήσει το πολιτικό της ανθρώπινο δυναμικό και να ανακυκλώνει διαρκώς τα ίδια πρόσωπα σε διαφορετικές καρέκλες.

Η εικόνα θυμίζει περισσότερο μουσικές καρέκλες παρά ανανέωση. Τα ίδια στελέχη αλλάζουν τίτλους, υπουργεία, αρμοδιότητες και ρόλους, χωρίς ποτέ να απομακρύνονται πραγματικά από τον πυρήνα της εξουσίας. Αντί να αναδεικνύονται νέα στελέχη με φρέσκες ιδέες και διαφορετικές προσεγγίσεις, η κυβέρνηση δείχνει να επιστρέφει συνεχώς στο ίδιο περιορισμένο πολιτικό προσωπικό.

Ο Νότης Μηταράκης αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λογικής. Έχει περάσει από διαφορετικά υπουργεία και κυβερνητικές θέσεις, με πιο χαρακτηριστική την τοποθέτησή του στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη το καλοκαίρι του 2023. Μια υπουργοποίηση που αποδείχθηκε από τις πιο σύντομες της μεταπολίτευσης, καθώς ολοκληρώθηκε περίπου έναν μήνα αργότερα.

Η σύντομη αυτή θητεία δεν έμεινε στη μνήμη για κάποια σημαντική μεταρρύθμιση ή επιτυχία. Έμεινε κυρίως για την πρόταση δημιουργίας έφιππης αστυνομίας, μια ιδέα που προκάλεσε έντονο δημόσιο σχολιασμό και αντιμετωπίστηκε από πολλούς ως ένδειξη έλλειψης επαφής με τις πραγματικές ανάγκες της καθημερινής αστυνόμευσης.

Θα περίμενε κανείς ότι μια τόσο σύντομη και αμφιλεγόμενη παρουσία σε ένα τόσο κρίσιμο υπουργείο θα οδηγούσε σε μια περίοδο πολιτικής περισυλλογής. Αντίθετα, λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος πολιτικός επιστρέφει σε μία ακόμη κομβική θέση.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν αφορά αποκλειστικά τον κ. Μηταράκη. Αφορά συνολικά τη Νέα Δημοκρατία. Είναι δυνατόν ένα κόμμα που κυβερνά τη χώρα επί σειρά ετών, διαθέτει εκατοντάδες στελέχη, επιστήμονες, αυτοδιοικητικούς και βουλευτές, να μην μπορεί να αναδείξει νέα πρόσωπα; Να καταλήγει διαρκώς στους ίδιους ανθρώπους για κάθε κρίσιμη αποστολή;

Κάθε οργανισμός που εξελίσσεται ανανεώνει το ανθρώπινο δυναμικό του. Φέρνει νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέες αντιλήψεις. Όταν όμως οι επιλογές περιορίζονται συνεχώς στους ίδιους ανθρώπους, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι διαφορετικό: είτε δεν υπάρχουν άξιοι διάδοχοι είτε δεν υπάρχει εμπιστοσύνη σε κανέναν πέρα από τον στενό κύκλο του πρωθυπουργού.

Και στις δύο περιπτώσεις, το πρόβλημα είναι πολιτικό. Η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν μπορεί να βασίζεται στην ανακύκλωση. Δεν αρκεί να αλλάζει η πινακίδα στην πόρτα του υπουργείου ή ο τίτλος στο βιογραφικό ενός υπουργού. Οι πολίτες δεν ζητούν διαφορετικές καρέκλες για τα ίδια πρόσωπα. Ζητούν διαφορετικά αποτελέσματα.

Γιατί όταν οι ίδιοι άνθρωποι αναλαμβάνουν ξανά και ξανά διαφορετικές αποστολές, χωρίς να αλλάζει η πολιτική φιλοσοφία, το μόνο που αλλάζει είναι η ταμπέλα στο γραφείο. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ηχηρό μήνυμα της σημερινής επιλογής: ότι η κυβέρνηση δεν ανανεώνεται πλέον. Απλώς… ανακυκλώνεται.

Ζωή Στεργίου