Αγραφιώτης: Η τραγωδία δεν είναι προεκλογική αφίσα

Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική οφείλει να σωπαίνει μπροστά στον ανθρώπινο πόνο. Και υπάρχουν στιγμές που η υπερβολή της επικοινωνίας γεννά περισσότερα ερωτήματα από όσα επιχειρεί να απαντήσει.

Η φονική εμπρηστική επίθεση στη Θεσσαλονίκη, που στοίχισε τη ζωή σε μια γυναίκα και τραυμάτισε στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, είναι μια αποτρόπαιη εγκληματική πράξη. Η καταδίκη της υπήρξε καθολική. Κανένα δημοκρατικό κόμμα δεν την δικαιολόγησε, κανείς δεν επιχείρησε να την υποβαθμίσει. H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ με ανακοίνωσή της ζήτησε επιτακτικά την διερεύνηση του εγκλήματος

Η ελληνική κοινωνία στάθηκε απέναντι στη βία όπως οφείλει να κάνει κάθε δημοκρατία. Κι όμως, αντί αυτή η ομοψυχία να αποτελέσει τη βάση μιας ψύχραιμης αντιμετώπισης, η κυβέρνηση επέλεξε να μετατρέψει την υπόθεση σε κεντρικό πολιτικό γεγονός. Ο Πρωθυπουργός, συνοδευόμενος από υπουργούς, βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, επισκέφθηκε τα τραυματισμένα στελέχη της παράταξής του και έστειλε ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα.

Το ερώτημα δεν είναι αν έπρεπε να επισκεφθεί τους τραυματίες. Προφανώς και μπορούσε. Το ερώτημα είναι γιατί δεν επέδειξε την ίδια ευαισθησία όταν, λίγες μόλις ώρες πριν, δύο πολίτες –ένας πατέρας και ο δωδεκάχρονος γιος του– έχασαν τη ζωή τους μέσα στις φλόγες στο Ωραιόκαστρο. Εκεί δεν υπήρξαν κάμερες. Δεν υπήρξαν κυβερνητικά κλιμάκια. Δεν υπήρξαν δηλώσεις υψηλού συμβολισμού.  Έτσι, εύλογα δημιουργείται η αίσθηση δύο μέτρων και δύο σταθμών. Ότι άλλες ζωές αποκτούν μεγαλύτερο πολιτικό βάρος από άλλες.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ακολούθησε συγκέντρωση υποστηρικτών έξω από το νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται τραυματίας της επίθεσης. Οι εικόνες έδειξαν ανθρώπους με ομοιόμορφα λευκά μπλουζάκια, μια προσεκτικά οργανωμένη δημόσια παρουσία, που θύμισε σε αρκετούς αντίστοιχες επικοινωνιακές πρακτικές του παρελθόντος. Ανεξάρτητα από τις προθέσεις όσων συμμετείχαν, είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς αν ένα νοσοκομείο είναι ο κατάλληλος χώρος για πολιτικούς συμβολισμούς.

Την ίδια στιγμή, η δημόσια συζήτηση μετατοπίστηκε από την ουσία της εγκληματικής πράξης στην πολιτική αντιπαράθεση. Η κυβέρνηση επιτέθηκε συλλήβδην στην αντιπολίτευση, παρότι εκείνη είχε ήδη καταδικάσει απερίφραστα την επίθεση. Αντί η βία να αποτελέσει κοινό πεδίο δημοκρατικής αποδοκιμασίας, μετατράπηκε σε ακόμη ένα επεισόδιο του κομματικού ανταγωνισμού.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου ζήτησε δημόσια να διερευνηθούν όλα τα ενδεχόμενα γύρω από την υπόθεση. Η θέση αυτή ανήκει στον δημόσιο πολιτικό διάλογο. Η διερεύνηση κάθε εγκληματικής ενέργειας είναι έργο των δικαστικών και ανακριτικών αρχών, οι οποίες οφείλουν να καταλήξουν σε συμπεράσματα αποκλειστικά βάσει αποδείξεων.

Το βαθύτερο όμως πρόβλημα είναι άλλο. Η κυβέρνηση δείχνει να επενδύει πολιτικά σε μια υπόθεση που συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα. Και όταν η επικοινωνία γίνεται ισχυρότερη από την ενσυναίσθηση, όταν οι εικόνες αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από την ίση μεταχείριση όλων των θυμάτων, τότε η εμπιστοσύνη των πολιτών δοκιμάζεται.

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από σκηνοθετημένες εικόνες ενότητας ούτε από διαρκείς επικοινωνιακές επιδείξεις. Έχει ανάγκη από μια Πολιτεία που θα αγκαλιάζει με τον ίδιο σεβασμό κάθε ανθρώπινη απώλεια, ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο νεκρός, ποιος είναι ο τραυματίας ή ποια είναι η κομματική του ταυτότητα.

Γιατί η δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο από το πόσο αυστηρά καταδικάζει τη βία. Κρίνεται και από το αν αντιμετωπίζει όλα τα θύματα με το ίδιο μέτρο.

Αν τελικά η κοινωνία κρατήσει κάτι από αυτές τις ημέρες, ας μην είναι οι εικόνες, οι συγκεντρώσεις ή οι επικοινωνιακοί συμβολισμοί. Ας είναι η απαίτηση να πάψει ο ανθρώπινος πόνος να χρησιμοποιείται ως πολιτικό κεφάλαιο. Διότι η τραγωδία δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετατρέπεται σε προεκλογική αφίσα.

Άγγελος Αγραφιώτης

Πολιτευτής ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ

Μαγνησίας