Κρατικοδίαιτη αριστεία

Υπάρχει μια γοητευτική συνέπεια στον τρόπο με τον οποίο η φιλελεύθερη κυβέρνηση μας αντιλαμβάνεται τις επενδύσεις την ανάπτυξη. Όταν πρόκειται για projects που αφορούν τους «δικούς μας» ανθρώπους και το μοίρασμα κρατικού χρήματος, οι μηχανισμοί πετάνε. Fast track διαδικασίες, διαγωνισμοί της πλάκας, αδειοδοτήσεις, μελέτες και τροπολογίες της νύχτας, ψηφιακά άλματα και παρακάμψεις πολεοδομικών και περιβαλλοντικών εμποδίων. Τα πάντα όλα επιτρέπονται. Διότι η ανάπτυξη επί Μητσοτάκη, ως γνωστόν, δεν μπορεί να περιμένει, ο πλούτος θέλει να ξεχειλίσει και δεν θα τον εμποδίσουμε.

Το πράγμα βέβαια σκαλώνει καμιά φορά, ειδικά αν η αγορά μιλάει πειραιώτικα, δεν φοράει το σωστό κοστούμι και δεν έκανε εγκαίρως τις κατάλληλες φιλίες με τους κατάλληλους τρόπους. Ας μην επεκταθούμε, μικρή είναι η χώρα, όλοι γνωριζόμαστε και ανάμεσα μας ζουν και μερικοί δικομανείς.

Το νόημα είναι ότι ενίοτε το επιτελικό κράτος υπερμάνατζερ εμφανίζεται να παθαίνει κλακάζ. Από εκεί που όλα τα σφάζει κι όλα τα μαχαιρώνει, πιτσικάρει με το πρότζεκτ της επέκτασης του γηπέδου Καραϊσκάκη. Πρόκειται για ένα έργο που οι τυπικές προϋποθέσεις του εγκρίθηκαν ομόφωνα από το Δημοτικό Συμβούλιο Πειραιά. Μια επένδυση ύψους 250 εκατομμυρίων ευρώ, με εξασφαλισμένη ιδιωτική χρηματοδότηση που δεν θα κοστίσει ούτε ένα ευρώ στον Έλληνα φορολογούμενο. Ένα έργο με τεράστιες αναπτυξιακες δυνατότητες και κοινωνικό αποτύπωμα για ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή του Πειραιά και του Φαλήρου, ένα στάδιο 50.000 θέσεων, με δυνατότητες χρήσεων που θα ευνοήσουν την τοπική οικονομία.

Σε οποιαδήποτε άλλη δυτική χώρα με πραγματικά φιλελεύθερη οικονομία, το κράτος θα είχε στρώσει κόκκινο χαλί. Ειναι πολλά τα παραδείγματα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, για το πώς τα κράτη υποδέχθηκαν τέτοιες αθλητικές υποδομές. Στην Ελλάδα της φιλελεύθερης αριστείας του Κυριακου Μητσοτάκη, όμως, κάτι τυπικές ρυθμίσεις που αφορούν 20 μέτρα ύψος, καθυστερούν ανεξήγητα. Οι ίδιοι άνθρωποι που περνάνε θηριώδη έργα και πανύψηλους πύργους με ένα σμπάρο και στήριξαν ταχύτατα τις επενδύσεις σε άλλα γήπεδα (και καλά έκαναν) παίζουν γραφειοκρατικές καθυστερήσεις άνευ πραγματικού αντικειμένου.

Με απλά λόγια, για να μην το κουράζουμε: Η κυβέρνηση είναι απρόθυμη να δώσει τη νομοθετική ώθηση για το νέο γήπεδο γιατί έχει ανοίξει πόλεμο με τον Ολυμπιακό και της αρέσει να κρατάει στο χέρι το πιο φιλόδοξο έργο του. Για καθαρή ρεβάνς μιλάμε. Ο φιλελευθερισμός της είναι, άλλωστε, μνημειωδώς επιλεκτικός και κρατικοδίαιτος και λατρεύει τον ανταγωνισμό μόνο όταν οι όροι του ελέγχονται από το Μέγαρο Μαξίμου, που μοιράζει χρήμα και δουλειές σε λίγα και συγκεκριμένα συμφέροντα με απευθείας αναθέσεις και διαγωνισμούς της πλάκας, εξασφαλίζοντας την ισχύ της επί των ωφελούμενων.

Τζίνα Μοσχολιού

in.gr