Η διαφθορά δεν είναι ατύχημα αλλά πολιτική

Στην ελληνική Βουλή οι εκπρόσωποι του έθνους εκφράζουν µε διάφορους και πολλές φορές εντυπωσιακούς τρόπους τον ρόλο τους ως βουλευτών. Ο κοινοβουλευτικός έλεγχος κατά καιρούς περιέχει τοποθετήσεις και κοινοβουλευτικές ερωτήσεις για την οικονοµία, την υγεία, την ασφάλεια και (καθόλου σπάνια) για πράγµατα αµφίβολης χρησιµότητας αλλά και σοβαρότητας. Εχουν κατατεθεί ερωτήσεις για το αν µας ψεκάζουν, ενώ πρόσφατα βουλευτής, που ήθελε να µεταπηδήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΛΑΣ, δήλωνε ότι η πολιτική του απόφαση αναστέλλεται µέχρι να απαντηθεί κοινοβουλευτική του ερώτηση για τον οδοντωτό σιδηρόδροµο.

Η πληθώρα ερωτηµάτων και ανησυχιών που κατακλύζει την πολιτική αντιπαράθεση έχει ένα σοβαρό έλλειµµα. ∆εν υπάρχει πουθενά, ούτε στον πολιτικό λόγο ούτε στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, τοποθέτηση η οποία να αφορά τη διαφθορά ως πρόβληµα που απαιτεί συγκεκριµένη πολιτική αντιµετώπιση και όχι επιφανειακή προσχηµατική αντιπαράθεση.

Υπάρχει κάποιος πολιτικός ή κόµµα που να οµολογεί ότι είναι υπέρ της διαφθοράς; Υπάρχει κάποιος που να την υπερασπίζεται ακόµη κι αν είναι πρωταγωνιστής της; Κανένας φυσικά. Θεωρητικά λοιπόν η αντιµετώπιση της διαφθοράς αποτελεί διακοµµατική συναντίληψη, σχεδόν οικουµενικής ανάγκης. Πώς τα κόµµατα που οµνύουν στη συναίνεση και στην ανάγκη κοινής δράσης δεν βρίσκουν έως σήµερα τον τρόπο να αντιµετωπίσουν τη διαφθορά;

Η εξήγηση είναι απλή. Η διαφθορά δεν αποτελεί αποτέλεσµα κακής εκτίµησης, γραφειοκρατίας ή κακοτυχίας. Είναι τρόπος άσκησης της πολιτικής και πολλές φορές η ουσία της. ∆εν είναι αποτέλεσµα της κακής πολιτικής, αλλά αποτέλεσµα της καλής διεκπεραίωσης των πραγµάτων που κάποιοι αντιλαµβάνονται ως πολιτική τους.

Εδώ και έναν µήνα στην επικαιρότητα έρχονται υποθέσεις διαφθοράς που δείχνουν µε σαφήνεια την προέλευσή της. Τα σκάνδαλα µε το Χωριάτικο, την Pizza Fan και το κύκλωµα µε τη φοροδιαφυγή στη Θεσσαλονίκη δείχνουν το ίδιο πράγµα: πρόκειται για χρόνιες καταστάσεις, γνωστές σε όλους, που λειτουργούν γιατί υπάρχει κάλυψη από τους ίδιους τους διώκτες του εγκλήµατος. Στις τελευταίες αποκαλύψεις, η ΑΑ∆Ε του Γιώργου Πιτσιλή έχει την τιµητική της. Στελέχη της ΑΑ∆Ε ήταν στην υπηρεσία του Αγγελου Γιαννακόπουλου µε τρόπο που ξεπερνά τη φαντασία. Εµµισθοι ρουφιάνοι στην υπηρεσία του εγκλήµατος. Το δεξί χέρι του Πιτσιλή, ο Νίκος Μπατσίλας, είχε δώσει ψευδείς πληροφορίες υπέρ του Γιαννακόπουλου στην αστυνοµία. Η διαφθορά έχει και όνοµα και παράρτηµα στα υπερπολυτελή γραφεία της ΑΑ∆Ε. Μέσα στο µέγαρο της Πειραιώς ο Πιτσιλής σηκώνει τη χρυσή πένα του και υπογράφει απευθείας αναθέσεις για χριστουγεννιάτικα λαµπιόνια, για στιλίστα, για αξιολογητή των έργων τέχνης του, για εταιρείες που, αφού εισπράττουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ από τον ίδιο, τον βραβεύουν ως άξιο και τίµιο. Ολα αυτά από το δηµόσιο χρήµα.

Η δηµόσια έκθεση του Πιτσιλή και του ρόλου της ΑΑ∆Ε, υπό κανονικές συνθήκες, ως εικόνα γενικευµένης και οριζόντιας διαφθοράς θα έπρεπε να έχει προκαλέσει κοινοβουλευτικό έλεγχο και εισαγγελικές παρεµβάσεις. Επί συγκεκριµένων θεµάτων. Πώς ο Πιτσιλής διατηρεί στη θέση τους όσους έχουν εκτεθεί ως µοχλοί της διαφθοράς; Πώς δικαιολογεί τη λειτουργία τέτοιων διεφθαρµένων συστηµάτων επί χρόνια; Τι έγιναν οι καταγγελίες γι’ αυτά ακριβώς τα διεφθαρµένα πρόσωπα που ο ίδιος έχει τοποθετήσει; Σε όλα αυτά ο Γ. Πιτσιλής απαντά ότι είναι καλός φοροεισπράκτορας και τα κόµµατα δείχνουν ικανοποιηµένα από την απάντηση αντί να ζητήσουν εξηγήσεις. Κανένα κόµµα δεν ζήτησε να κληθεί ο Πιτσιλής στην Επιτροπή Θεσµών και ∆ιαφάνειας της Βουλής και, δυστυχώς, κανένα κόµµα δεν έθεσε την ανάγκη να σπάσει το ανεξέλεγκτο της δράσης του. Θα βρίσκεται ο Γ. Πιτσιλής στη θέση του και θα υπογράφει χιλιάδες αναθέσεις των 30.000 ευρώ µε το επιχείρηµα ότι έχει δικαίωµα από τον νόµο; Κανένα κόµµα δεν βλέπει ως πρόβληµα ότι το 2026 ο Πιτσιλής έχει προϋπογράψει τις απευθείας αναθέσεις για τα χριστουγεννιάτικα στολίδια του 2027 και του 2028; ∆ηλαδή το 2026 το µέληµα του διοικητή της ΑΑ∆Ε είναι, αντί να προµηθευτεί αλγόριθµο που θα πιάνει τους φοροκλέφτες, να υπογράψει για να αγοράσει λαµπιόνια για το 2028; Κανένα κόµµα δεν ενοχλείται µε το γιατί ο Γ. Πιτσιλής παίρνει τους φόρους από τα δηµόσια ταµεία, και µάλιστα µε τρόπο που είναι προβληµατικός, για να πληρώσει εκτιµητή έργων τέχνης για το γραφείο του και στιλίστα;

Φυσικά αυτό που ζούµε ως «εικόνα Πιτσιλή» είναι το αποτέλεσµα. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα κατήργησε τη Γενική Γραµµατεία ∆ηµοσίων Εσόδων, που υπαγόταν και ελεγχόταν από το υπουργείο Οικονοµικών αφού διαχειριζόταν έσοδα από φόρους, και θέσπισε ανεξάρτητη διοικητική αρχή. Ουσιαστικά δηµιούργησε µια ανεξέλεγκτη από τον δηµόσιο έλεγχο αρχή που σήµερα αποδεικνύεται άντρο της διαφθοράς. Η τοποθέτηση του Γιώργου Πιτσιλή στη θέση του υπέρτατου άρχοντα και σκιώδους µικροπρωθυπουργού ήταν ακόµη µια σκανδαλώδης υπόθεση. Ενας δικηγόρος, που δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστός για την επαγγελµατική του δραστηριότητα αλλά ανήκε σε ένα γραφείο µε διακλαδώσεις στην εξουσία και επαφές, ανέλαβε την είσπραξη των φόρων. Η παλιά απειλητική φράση «θα σου στείλω το Σ∆ΟΕ» σήµερα έχει µετατραπεί σε βρόµικη πραγµατικότητα. Οι παρά τω Πιτσιλή πραγµατοποιούν ελέγχους όπου θέλουν, παραβιάζουν τα κριτήρια προτεραιοποίησης ελέγχων, βάζουν εξοντωτικά και άδικα πρόστιµα που πρέπει να περάσουν χρόνια και να κερδίσεις δικαστικές µάχες για να σου επιστραφούν, ενώ από την άλλη µεριά καλύπτουν το έγκληµα. Τα πρωτοπαλίκαρα του Πιτσιλή, που έκαναν τον παράνοµο φορολογικό έλεγχο στο Documento και έβαλαν πρόστιµα προσπαθώντας να το κλείσουν, είναι, όπως φαίνεται από τη δικογραφία, αυτοί που δούλευαν για τον Mr Χωριάτικο. Επί των ηµερών του Κυριάκου Μητσοτάκη ο Γ. Πιτσιλής έχει µετατραπεί στον απόλυτο άρχοντα της αυθαιρεσίας, καταφέρνοντας να παραταθεί η θητεία του.

Ας επιστρέψουµε όµως γενικά στη διαφθορά µετά το παράδειγµά της στην ΑΑ∆Ε. Η διαφθορά δεν µπορεί να είναι µια αόριστη καταγγελία. Είναι η µαύρη τρύπα και της οικονοµίας και της δηµοκρατίας. Καταπίνει τους θεσµούς και εξαφανίζει το χρήµα από τις παραγωγικές δραστηριότητες. Τρώει το χρήµα των σχολείων, των νοσοκοµείων, των υποδοµών. Ολα υπερτιµολογούνται, αδικούν και κλέβουν τον πολίτη. Η διαφθορά υπάρχει γιατί το πολιτικό σύστηµα τη χρειάζεται και τη συντηρεί. Οι εγκληµατίες του λευκού κολάρου είναι ταυτόχρονα και κρυφοί χρηµατοδότες των πολιτικών.

Η διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι µια άσκηση διαφθοράς χωρίς προηγούµενο. Τα κόµµατα της αντιπολίτευσης την καταγγέλλουν και καλά κάνουν. Η αντιµετώπισή της όµως δεν γίνεται διά της καταγγελίας ούτε διά της αγωνιστικής φωτογράφiσης σε κινητοποιήσεις στην αλλοδαπή (Γαλλία). Η αντιµετώπιση της διαφθοράς είναι εξαγγελία και διαµόρφωση πολιτικής. Θα µπορούσε να υπάρχει διαφθορά αν δεν ήταν ριζωµένη και τροφοδοτούµενη από τον κρατικό µηχανισµό; Θα µπορούσε να επιβιώσει αν δεν καλυπτόταν από τη ∆ικαιοσύνη, η οποία δείχνει αυτή την ώρα αδιάφορη και όχι αδιάφθορη για όσα αποκαλύπτονται στην ΑΑ∆Ε;

Η µάχη µε τη διαφθορά δεν είναι ούτε καλή διάθεση ούτε σύνθηµα. Είναι πολιτική µε πολύ συγκεκριµένα µέτρα για τη ∆ικαιοσύνη και τους θεσµούς. Τι νόηµα έχει να µιλάς κατά της διαφθοράς ή να επικαλείσαι το ηθικό πλεονέκτηµα όταν έχεις καθαρίσει τον ίδιο τον Μητσοτάκη για το πόθεν έσχες του;

Κώστας Βαξεβάνης

πηγή