Η κυβερνητική πολιτική από το 2019 και εντεύθεν, όπως τη χάραξε -μόνος- και την επιβλέπει -προσωπικά- ο σημερινός Πρωθυπουργός, είναι σαφής: πουλάει δημόσια περιουσία και ιδιωτικοποιεί προσοδοφόρες κρατικές δραστηριότητες κοινής ωφέλειας.
Όλα τα υπόλοιπα περιστρέφονται γύρω από αυτά. Ό,τι εμφανίζει ως μέτρα πολιτικής, δράσεις για την κοινωνία και τις επιμέρους ομάδες της, ενδιαφέρον για τη χώρα και το μέλλον της, εξυπηρετούν αυτές τις επιδιώξεις. Business as usual.
Αυτή η πολιτική καταλήγει στην πιο βίαιη αναδιανομή εισοδήματος προς τα πάνω —μετά το κόλπο του Χρηματιστηρίου της περιόδου Σημίτη. Με την οποία η σημερινή κυβέρνηση συνδέεται με αντιλήψεις και πρόσωπα.
Στην πράξη αποδεικνύεται επωφελής για όσους πουλάνε και για όσους αγοράζουν. Ό,τι προβάλλεται ως επιτυχής, δεν οφείλεται σε ιδιαίτερες ικανότητες του υιού Μητσοτάκη – αλλά στους αντιπάλους του.
Αναφέρεται ως «υιός», επειδή τα ίδια είχε επιχειρήσει και ο πατέρας του, αλλά δεν τα κατάφερε. Επειδή αντίπαλός του ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Ο σημερινός Μητσοτάκης έχει την τύχη να αντιμετωπίζει δύο πολιτικούς που είτε δεν αντιλαμβάνονται τι ακριβώς κάνει, είτε δεν έχουν αντιρρήσεις για την ουσία αυτής της πολιτικής και απλώς θα προτιμούσαν να την ασκούσαν οι ίδιοι, στη θέση του.
Έτσι εξηγείται γιατί ο Πρωθυπουργός διαπιστώνει με σαρδώνεια ικανοποίηση ότι «δεν έχει αντιπολίτευση». Δεν έχει.
Ο Ανδρουλάκης κοιμάται με την αγωνία της αμφισβήτησης από τον Δούκα και ξυπνάει με το φόβο των υπαινιγμών της Διαμαντοπούλου εναντίον του – παρ’ ότι δεν είναι καν βουλευτές. Ενδιαμέσως μοιράζει υποσχέσεις για δωρεάν μετακινήσεις με τα λεωφορεία.
Ο Τσίπρας απλώς χτίζει τον θρόνο του και διασκεδάζει με τους Συριζαίους που ζητούν… ακρόαση. Ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι έτσι κάνει τον Μητσοτάκη να μην έχει τόπο να σταθεί.
Δεν επιχειρεί καν τυπική πολιτική αναμέτρηση – άλλωστε έφυγε από τη Βουλή, για να επιστρέψει με λιγότερη ισχύ. Προτιμάει συγκρίσεις για την οικογενειακή του κατάσταση, τις σπουδές και την προφορά στα αγγλικά.
Ποιος Πρωθυπουργός δεν θα ήθελε τόσο βολικούς αντιπάλους που δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν το αυτονόητο: μαζί είναι καλύτερα.
Ως τώρα δεν είχε εμπόδια, ούτε καν στο Κοινοβούλιο από όπου κατ’ ανάγκη ζητάει έγκριση για τις επιλογές του. Οι διευκολύνσεις της πολιτικής του νομοθετούνται χωρίς ιδιαίτερες αντιστάσεις.
Ωστόσο, όπως έλεγε ο Αμερικανός δημοσιογράφος Πάτρικ Ο΄ Ρουρκ, «όταν οι αγορές και οι πωλήσεις ελέγχονται από τη νομοθεσία, το πρώτο προς αγορά και πώληση είναι οι νομοθέτες». Και όσοι τους περιβάλλουν.
Με απλά λόγια, η ασκούμενη πολιτική δεν δίνει στη χώρα «αναπτυξιακή δυναμική», όπως παιανίζει η κυβερνητική προπαγάνδα. Δίνει απλώς σε μανδαρίνους, διαμεσολαβητές και πολιτικούς, ευκαιρίες να βγάλουν —μαύρα— λεφτά. Τα υπόλοιπα επαφίονται στη συνείδησή τους…
Στην τελευταία τηλεοπτική του συζήτηση – που όπως και οι προηγούμενες, δεν είχε ενθουσιώδη τηλεθέαση – ο Πρωθυπουργός καυχήθηκε για… «αναμέτρηση με τη διαφθορά»!
Είναι η περίπτωση που όσα λέει ένας πολιτικός δείχνουν την ιδέα που έχει για το ακροατήριό του.
Αν πράγματι ήθελε να καταπολεμήσει τη διαφθορά —λέμε τώρα— δεν θα είχε πολιτική που την παράγει. Οι θεοί της κλεπτοκρατίας τον ευγνωμονούν…
Με εφτά χρόνια «επιτελικού κράτους», η κατάσταση στο ευρύτερο κυβερνητικό στρατόπεδο περιγράφεται με ακρίβεια από τη θρυλική ατάκα του Άγγλου συγγραφέα Άσλεϊ Μπρίλιαντ: «Θέλω ή λιγότερη διαφθορά, ή περισσότερες ευκαιρίες να συμμετάσχω»…
ieidiseis.gr
Ακολουθήστε το HappenedNow.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Διαβάστε ολες τις ειδήσεις μας στο Facebook Group και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
