Το ντρόουν, τα κιλά που αδυνάτιζαν και το κράτος– θεατής

Στην Ελλάδα του 2026 ακόμη και τα εκρηκτικά περνούν… πρόγραμμα λιποαναρρόφησης.

Το μυστηριώδες θαλάσσιο ντρόουν που βρέθηκε ανοιχτά της Λευκάδας ξεκίνησε, σύμφωνα με «διαρροές», με 300 κιλά εκρηκτικών και τρεις ενεργούς πυροκροτητές. Λίγες ώρες μετά έγινε 100 κιλά. Και τελικά κατέληξε στα 30 κιλά με τηλεχειρισμό, σχεδόν οικογενειακή συσκευασία. Αν συνεχιζόταν άλλες δύο μέρες η ενημέρωση, θα μας έλεγαν ότι μετέφερε μόνο δυο βαρελότα και ένα power bank.

Το εντυπωσιακό δεν είναι μόνο η αριθμητική εξαΰλωση των εκρηκτικών. Είναι ότι όλη αυτή η «ενημέρωση» γινόταν μέσω διαρροών, ψιθύρων και τηλεοπτικών κύκλων, ενώ το ελληνικό κράτος παρέμενε βυθισμένο σε μια σχεδόν μεταφυσική σιωπή. Καμία σαφής επίσημη ανακοίνωση, καμία υπεύθυνη ενημέρωση, καμία ψύχραιμη παρουσίαση των γεγονότων. Μόνο ένα σύννεφο σύγχυσης, σαν κακογραμμένο επεισόδιο κατασκοπικής σειράς χαμηλού budget.

Και μέσα σε αυτό το σκηνικό εμφανίστηκε και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας για να δώσει τη δική του πινελιά στο έργο. Δήλωσε ότι το ντρόουν βρέθηκε σε διεθνή ύδατα. Μόνο που τα βίντεο, οι μαρτυρίες και οι καταθέσεις των ψαράδων που το εντόπισαν και το ρυμούλκησαν δείχνουν κάτι τελείως διαφορετικό. Το αποτέλεσμα ήταν η δήλωση να προκαλέσει περισσότερο γέλιο παρά αίσθημα ασφάλειας.

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικά θλιβερό σημείο. Ο Νίκος Δένδιας είναι πολιτικός που μέχρι σήμερα διατηρούσε ένα προφίλ σοβαρότητας και θεσμικού κύρους. Όταν όμως ένας υπουργός εμφανίζεται να περιγράφει μια πραγματικότητα που μοιάζει να διαψεύδεται από τους ίδιους τους ψαράδες του νησιού, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά θεσμικό.

Αλλά το αποκορύφωμα της υπόθεσης δεν ήταν ούτε τα κιλά που εξαφανίζονταν ούτε οι γεωγραφικές ακροβασίες περί διεθνών υδάτων. Ήταν ο τρόπος διαχείρισης του περιστατικού. Διότι, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, ένα ύποπτο θαλάσσιο drone με πιθανό εκρηκτικό φορτίο ρυμουλκήθηκε κανονικά μέσα στο λιμάνι της Λευκάδας. Δηλαδή, αντί να απομονωθεί η περιοχή και να ενεργοποιηθούν εξειδικευμένα πρωτόκολλα ασφαλείας, το επικίνδυνο αντικείμενο έκανε σχεδόν τουριστική είσοδο στη μαρίνα.

Σε οποιοδήποτε σοβαρό κράτος, η πρώτη αντίδραση θα ήταν αποκλεισμός ζώνης, ειδικές μονάδες, στρατιωτική επιτήρηση και ελεγχόμενη εξουδετέρωση. Στην Ελλάδα, φαίνεται ότι εφαρμόστηκε το δόγμα «δέστε το δίπλα στις βάρκες και βλέπουμε».

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι άλλο: κανείς δεν φαίνεται να νιώθει την ανάγκη να εξηγήσει τι ακριβώς συνέβη. Εκκωφαντική η σιωπή του ΥΠ.Ε.Ν  Κικίλια! Ποιο ήταν το σκάφος; Από πού ήρθε; Τι μετέφερε; Πώς βρέθηκε εκεί; Γιατί υπήρξαν τόσο αντικρουόμενες πληροφορίες; Και κυρίως: ποιος ανέλαβε την ευθύνη για μια διαχείριση που θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σε τραγωδία;

Αντί για απαντήσεις, το κοινό πήρε αριθμούς που άλλαζαν σαν τιμές σε λαϊκή αγορά και δηλώσεις που κατέρρεαν πιο γρήγορα κι από δελτίο καιρού Αυγούστου.

Τελικά, ίσως το μόνο πραγματικά «έξυπνο» στοιχείο σε αυτή την ιστορία να ήταν το ίδιο το ντρόουν. Γιατί κατάφερε να εκθέσει μέσα σε λίγες ώρες όλο το ελληνικό μοντέλο διαχείρισης κρίσεων: σύγχυση, αντιφάσεις, διαρροές, αυτοσχεδιασμός και ένα κράτος που μοιάζει πάντα να φτάνει τελευταίο στο σημείο του περιστατικού — ακόμη κι όταν το περιστατικό βρίσκεται ήδη δεμένο στο λιμάνι.

Ζωή Στεργίου